Babama ve Tüm Engelli Babalarına Dair | Ereğli Haberleri - Haberiniz Olsun

Babama ve Tüm Engelli Babalarına Dair | Ereğli Haberleri - Haberiniz Olsun

25 Kasım 2017 Cumartesi
Babama ve Tüm Engelli Babalarına Dair

Bu yazımda bir engelli kardeşiniz olarak kendi babamı yazmak ve diğer engelli çocuğu olan babalara da kendi babam üzerinden hatırlatma yapmak istiyorum.

Fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalmadan sevgi içerisinde büyüyen bir çocuk oldum. Babam Konya’nın Ereğli ilçesinde tarım ve bahçeciliğin fazla olmasından dolayı bahçe ilaçlama işiyle uğraşırdı. Sonraları ilaçlar sağlığına zarar verdiği için nakliye arabalarının az olduğu zamanlar, at arabası sürer, evimizin maişetini sağlamaya çalışırdı. Bahçıvanlık ve tarlalarda da işçi olarak çalıştığı olurdu.

Birçok zaman gittiği yerlere beni de götürür, küçükken at arabası sürmek istediğimde itiraz etmez, elime atın dizginlerini verirdi. Bahçe ilaç motorlarını görmek istediğimde motora su doldurur beni o merakımdan da mahrum etmezdi. Bazen Tarlalarda bahçelerde beraber çalışır, tabi küçük bir çocuk ne kadar çalışabilirse bende kendimi çalışmış sayar, yevmiye isterdim.

Mahalle kahvemize gittiğinde yanında beni de götürür, sosyal hayattan ayrı tutmazdı. Oyun oynamasını bilmezdi ama çay içer sohbetlere katılır gelirdik.

Bir siyasi partinin delegesi olmuş siyaseti de bilen bir insandı. Okula başlayacağım zaman beni büyük şehirlerde ünlü göz doktorlarına götürmek ister, bunun için meclis önlerinde parti binalarında çareler arardı. Sayesinde birçok siyasetçiyle tanıştım, Konya milletvekili rahmetli Hasan AVŞAR’la tanışmış sık sık görüşür olmuştuk. Ben ona hasan dede demeye başlamış, Ereğli’ye geldiği zamanlar babamla yanına gider olmuştuk.

Bir dönem Ereğli belediye başkanlığı yapmış olan Ali Talip ÖZDEMİR le tanışmış, rahmetli Alparslan TÜRKEŞ ve ERBAKAN hocayla konuşma fırsatı yakalamıştım.

Babam her zaman konuşmama fırsat verir kendi sıkıntılarımı kendimin anlatmasını isterdi.

Toplantı meclislerinde, misafirliklerde nerede konuşulacak, nerede susulacak babamdan öğrendim, ilk öğretmenimdi benim.

Her zaman kendisini ilkokul mezunu diplomasız, mükemmel özel eğitimci gibi düşünür, bilgi donanımının diplomayla kazanılmayacağına inanırım.

Ailem beni hiç incitmezdi, ancak bende onları kırmaya korkar, sevgileri azalır mı, diye düşünür büyük yaramazlıklar yapmazdım.

Maddi durumumuzdan dolayı büyük karne hediyeleri istemez, başarılı bir karneden sonra lokantada yediğim bir etliekmek en büyük hediye olurdu benim için.

Aldığı parayı hak etmek için çok çalışmaya özen gösterirdi babam, paramızın da bereketli olduğuna inanır, evimizde az paraya rağmen hiç bir şeyin eksikliğini hissetmezdim.

Yatılı ilkokula başlayacağım zaman bir hafta babamı yanımdan bırakmamıştım, oda benden ayrılamamıştı. Daha sonra Babamın akşam otellerde kalıp, gündüzleri haber vermeden alışıp alışmadığımı kontrol etmek için beni okul duvarının arkasından izlediğini öğrendim.

Türküleri çok severdi babam, bana da sevdirdi. Çocukluğumda “ela gözlüm ben bu elden gidersem” türküsünü akrabalarım söylettirirlerdi. Mahsuni Şerif’in “dumanlı dumanlı oy bizim eller” türküsünü babamı özlediğim zamanlarda dilimden düşürmezdim.

Yalnız kaldığım zamanlarda da babamın söylediği türküleri müzik aletimde açar, duygulanırım, eski sanatçıları, rahmetli Yıldıray Çınar’ı dinler bir kere daha çocukluğuma giderim.

Sevgili engelli çocuğa sahip babalar, hepinize selamlar. Anneler bir çocuk için vazgeçilmezdir, evlatları için birçok fedakârlığa göğüs geren annelerdir, ancak babalarda bireyin yetişmesinde, iyi bir insan ilişkileri geliştirmesinde, öz güven kazanmasında çok önemlidir. Çocuğun yetişip evlendiği dönemlerde bile erkeğin örnek aldığı bir şahsiyettir baba. Annemle hiç kavga etmez, ufak tartışmalarda uyumlu bir hal takınıp, annemin sinirinin geçmesini bekler, gülümser şakalar yapardı. Bizde onu örnek almaya çalıştık, bizde baba olduk, ama hep korkuyorum, ya babam gibi iyi kalpli bir baba olamazsam diye.

Babamın ve tüm babaların ellerinden öpüyorum.

Selman DEVECİOĞLU

Okunma : 5166